อรุณสวัสดิ์จ้ะทุกคน XD
คาดว่าไม่มีเอ็นทรี่วันนี้คงไม่ได้ 5 5 5 +
วันเกิดนู๋บี้ทั้งที..จะไม่มีได้อย่างไร..กร๊ากกก!!
หุๆๆ+ วันนี้จะมาอัพหลายอย่าง
..
..
อย่างแรกคือเรื่องวันเกิดนู๋บี้)
อย่างสามคือแท็กอีกแล้วครับท่าน 5 5 5+
..
..
อันดับแรกเริ่มที่แท็กละกันน่อ
ข้าน้อยได้รับแท็กมาจากหลายคนและเชื่อแน่ว่าดองมันไว้ - -*
ถูกยัดเยียด = =""
(เอ่อม..สรุปคือมันจะทำว่างั้นเหอะ - -*)
..
..
แท็กแรกนี้ได้มาจากทัตจี้ฮะ >w<!!
แบบว่าโซโฮกมากมาย - -*
แท็กสมมตินะฮะ
..
..
ถ้าจูงมือล่ะก็?
ซ้ายราวี่ ขวาคันดะ รวมกันเป็นพ่อแม่ลูก =[]=!
**
ถ้าจะกอดล่ะก็?
เด็กผู้ชายหน้าตาน่าโฮก - -*
**
ถ้าจะเป็นคนรักล่ะก็?
คันดะได้มะเงิ๊บ? (//โดนถีบ)
**
ถ้าอยากให้เป็นสัตว์เลี้ยงล่ะก็?
ขอคิเมร่าสักตัว (แกจะบ้าเรอะ?) แฮ่ๆ ขอแมวน่ารักๆ สักตัวจ้า
**
ถ้าจะแต่งงานด้วยล่ะก็?
คันดะคร๊าบ~ ที่รักหนึ่งเดียว..นอกนั้นก็งับเป็นกิ๊กหมด (ไม่ใช่แล้ววว =[]=!!!)
**
ถ้าจะนอกใจล่ะก็?
ไม่มี๊ไม่มี..รักดะคนเดียว 5 5 + (เชื่อได้เหรอ..เหอๆ?)
**
ถ้าจะให้เป็นพ่อแม่ล่ะก็?
พ่อคือบี้ แม่คือยู 5 5 5 +
**
ถ้าจะให้เป็นพี่ชาย พี่สาวล่ะก็?
อเลน = พี่ชาย
โฟ = พี่สาว
ถ้ามีแบบนี้คงฮาทั้งวัน = =
**
ถ้าจะให้เป็นน้องชาย น้องสาวล่ะก็?
ฮิทสึกายะ = น้องชาย -*-
เรนะ = น้องสาว
ถ้ามีแบบนี้ถูกไล่ฆ่าทั้งวันแน่ TwT
**
ถ้าจะให้แกล้งล่ะก็?
แกล้งทีกี้ 5 5 5 + (ดูมันคิด - -*)
**
ถ้าจะโดนแกล้งล่ะก็?
โดนยูจังแกล้ง..ว่ะ 5 5 5 + (มันยังไม่เลิก - -*)
**
ถ้าจะอ้อนล่ะก็?
อ้อนพ่อบี้แม่ยู
**
ถ้าจะให้มาอ้อนล่ะก็?
ลูกแมวเหมียวสีดำ - -*
**
คนที่ไม่อยากจะเป็นศัตรูด้วย?
แม่ยูฮะ --*
**
ถ้าจะพูดคุยด้วยล่ะก็?
กะโคมุยไม่ก็ครอส?? (สงสัยจังว่าจะคุยอะไร?)
**
ถ้าจะให้เดทด้วยล่ะก็?
ไม่มีอ่ะ TwT
**
ถ้าจะไปท่องเที่ยวด้วยล่ะก็?
พ่อบี้ แม่ยู ไปกันทั้งครอบครัว~
..
..
ต่อไป.. tag she say
อันนี้ขี้เกียจวาดรูปอย่างแรง - -*
เขียนเอาได้มะ? (โดนเตะ - -*)
รอต่อไปละกันแท็กนี้ 5 5 +
ส่วนแท็กอื่นก็จงรอต่อไป 5 5 5 +
(โดนตรบ - -*)
..
..
วันนี้วันเกิดบี้
แต่งฟิควันเกิดให้บี้
อาจจะเน่าไปนิดส์..แต่ยังไงก็แต่งให้บี้ (ยังไง?)
เอาเป็นว่า..วันเกิดบี้ทั้งที
บี้ยูน่ารักๆ สักเรื่องละกันจ้ะ
..
******
[] Doll [] Lavi x Yu
Short-Fiction HBD Lavi
ราวี่ เด็กหนุ่มแสนธรรมดาแต่หน้าตาดีคนหนึ่ง กำลังเดินทางมายังโรงเรียนที่อยู่ห่างจากบ้านของเขาไม่ไกลนัก ในขณะที่เดินมานั้น
เขายกสมุดวาดเขียนและดินสออย่างละอันขึ้นมา แล้ววาดรูปลงไปในสมุดเล่มนั้นในระหว่างทางที่เดินมาโรงเรียนเหมือนเช่นทุกวัน
ขณะนี้เป็นเวลาแปดนาฬิกาตรงแล้ว ในที่สุดเด็กหนุ่มนามราวี่คนนี้ก็สามารถลากสังขารวิ่งบากหน้าเข้ามาที่หน้าโรงเรียนได้อย่างเร็ว
พร้อมกับที่มีรถสีดำคันหรูคันหนึ่งขับมาจอดที่หน้าประตูโรงเรียนที่เขากำลังยืนอยู่ตอนนี้ ประตูรถถูกเปิดขึ้นพร้อมกับช่วงขาเรียวที่
ก้าวลงมาจากประตูรถ เส้นผมสีดำดุจดังแพรไหมถูกมัดรวบไว้ที่ด้านหลังของศีรษะ ตัดกันได้อย่างลงตัวกับสีผิวดุจดังหิมะนั้น
ผิวกายขาวเนียนละเอียดกับใบหน้าสวยหวานที่เห็นแล้ว..แม้แต่เหล่าสตรีที่ยืนอยู่บริเวณนั้นก็ยังต้องอาย ดวงตาคมสีห้วงทะเลลึกนั้น
ราวกับดึงดูดสายตาของผู้คนให้จับจ้องเจ้าของใบหน้าสวยหวานนั้น แม้แต่ราวี่เองที่ตอนนี้ก็ยังคงจ้องมองเจ้าของใบหน้าสวยนั้นอยู่
บุคคลที่ราวี่เฝ้ามองมาตลอดสามปีนับจากเข้าเรียนมัธยมปลายมา
คันดะ ยู.
..
ชั่วโมงเรียนโฮมรูมวันแรกของสัปดาห์ ราวี่ยังคงหยิบสมุดวาดเขียนและดินสอขึ้นมาวาดรูปเหมือนอย่างเคย จนอาจจะกล่าวได้ว่า
ถ้าวันไหนราวี่ไม่ได้วาดรูป วันนั้นต้องเป็นราวี่ปลอมตัวมาแน่นอน - -*
รูปที่ราวี่วาด ส่วนใหญ่มักจะเป็นรูปวิวหรือไม่ก็สิ่งก่อสร้างอะไรก็ได้ แต่ทุกครั้งที่ราวี่เผลอ ราวี่ก็มักจะเผลอวาดรูปเหล่านั้นเป็นรูป
ของคันดะเสียทุกครั้งไป และดูเหมือนว่าราวี่จะชอบคันดะเอามากเสียด้วย แต่ดูเหมือนว่าคันดะอาจจะยังไม่รู้ตัว หรืออาจจะรู้แล้ว?
อยากจะบอกคำว่ารักให้คนคนนั้นได้ยินแต่ก็ไม่กล้าพอ ที่ไม่กล้าไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะว่ามีก้างขวางคอชอบขัดอยู่เรื่อยไป
สุดท้ายก็ได้แต่หยอกล้อเล่น หรือไม่ก็กวนประสาทคนหน้าสวยเล่นไปวันๆ หนึ่งเท่านั้น สาเหตุที่เขาทำแบบนี้เพราะไม่มีทางเลือก
ตามความคิดของราวี่ เขาคิดว่าถ้าทำแบบนี้ ถึงแม้จะไม่ได้บอกว่ารักโดยตรง แต่มันอาจสื่อให้อีกคนรู้ได้ว่าเขารักคันดะมากแค่ไหน
แม้จะไม่ได้พูดก็ตาม..แต่ก็สื่อความหมายได้จากการะกระทำของราวี่เอง ตามความคิดของราวี่นั้นที่ทำแบบนี้เพราะว่า.
ถ้าทำแบบนี้บ่อยๆ ไม่แน่เผื่อสักวันคันดะอาจจะรักเขาขึ้นมาบ้างก็ได้ (มั้ง?)
ส่วนตัวคันดะเองแล้ว ดูภายนอกก็เหมือนกับจะชอบทำเย็นชาใส่คนอื่นเสมอ เหมือนเป็นพวกจิตใจแข็งกระด้างอย่างไรอย่างงั้น
แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย คันดะเป็นคนที่จิตใจอ่อนไหวต่อความรู้สึกได้ง่าย ด้วยนิสัยส่วนตัวของคันดะเลยทำให้มีเพื่อนน้อย
ผิดกับราวี่ที่มีเพื่อนมากโดยนิสัยบ้าบอของเจ้าตัว ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่คันดะมักจะทำสีหน้าเหงาๆ เหมือนต้องการใครสักคน
มาเข้าใจ ส่วนตัวแล้วคันดะเองก็ชอบราวี่มาก เพียงแต่เจ้าตัวอาจจะยังไม่กล้าที่จะยอมรับ เพราะกลัวว่าความรู้สึกรักที่มีให้ราวี่
จะเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าที่เจ้าตัวเองก็คงไม่ใส่ใจอะไรมากมายนัก จึงได้แต่ทำเย็นชาใส่ราวี่อยู่ทุกวัน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ราวี่กลัวเลย
ราวี่อาจเป็นคนแรกและคนเดียวที่สามารถพูดคุยและสนิทสนมกับคันดะได้มากถึงขนาดนี้ ทั้งที่คนอื่นๆ ทำไม่ได้เท่าราวี่เลย
และราวี่นี่แหละที่จะเป็นคนทำลายจิตใจอันเย็นชาของคันดะให้พังทลายลง
..
..
วันนี้ที่โรงเรียนจะเลิกเร็วกว่าปกติ เพราะทางโรงเรียนจะมีการประชุมครูทั้งหมด ดังนั้นครูจึงปล่อยนักนักเรียนทุกคนกลับบ้าน
หลังจากที่เลิกพักทานอาหารกลางวันแล้ว ราวี่รีบจัดเก็บข้าวของใส่ลงในกระเป๋า ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้าข้อมือของคันดะที่ตอนนี้
กำลังจะโทรศัพท์ไปบอกให้คนขับรถมารับกลับบ้าน คันดะหันไปมองเจ้าของมือนั้น ก่อนจะถอนหายใจเอาเสียดื้อๆ
"มีธุระอะไร?" คันดะถามขึ้น แต่กลับถูกรอยยิ้มนั้นตอบกลับมาแทนคำพูด ตัวคันดะเองก็พอจะรู้ว่าอะไร
"ไปเที่ยวกับนายเหรอ"
"ไปนะยู..นายสัญญากับฉันวันก่อนแล้วนะ ว่าวันนี้นายจะไปเที่ยวกับฉันน่ะ"
คันดะยืนคิดสักพัก ก่อนจะตอบกลับไปว่า
"..ฉันไปก็ได้"
".ดีมากกกกกกกกกกก"
ราวี่ยิ้มก่อนจะเอื้อมมือข้างหนึ่งไปขยี้เรือนผมรัตติกาลนั้นเล่น ทำให้คนที่ถูกเล่นหัวนั้นแทบจะชกหน้าคนเล่นสักเปรี้ยง (ถ้าทำได้)
แต่กลับสร้างความบันเทิงใจให้แก่คนที่เล่นเป็นอย่างดี
"หยุดเลยนะ! ไม่งั้นฉันไม่ไปกับนายจริงๆ ด้วย" ราชินีวีนแตกเข้าแล้วมั๊ยนั่น - -*
"โอ๋ๆๆ ฉันก็แค่เล่นหรอกน่า..เรารีบไปกันดีกว่านะ"
"ฉันต้องบอกที่บ้านก่อน"
คันดะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะกดเบอร์ของที่บ้านและคุยกับคนที่รับสาย
"คุณพ่อเหรอครับ..วันนี้ผมคงกลับค่ำหน่อยนะครับ"
"ครับ เข้าใจแล้วครับคุณพ่อ" พูดจบก็กดวางสาย แล้วหันไปบอกราวี่ที่ยืนรออยู่
"..ไปกันเถอะ.."
ราวี่ยิ้มก่อนจะจูงมือของคันดะเดินออกไปจากห้องเรียน โดยที่เหล่าเพื่อนๆ ของเขามองทั้งคู่อย่างสงสัยกับพฤติกรรมของคนทั้งสอง
ถ้าเป็นเพื่อนกันคงไม่สนิทกันมากขนาดนี้หรอก สงสัยจะเป็นคนรักกันแล้วล่ะมั้ง
ลานน้ำพุกลางเมืองที่บนถนนทางเดินตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนนับพัน สองฝั่งเต็มไปด้วยร้านค้าและห้างสรรพสินค้าต่างๆ มากมาย
ราวี่ชอบมาที่นี่มาก และมักจะพาคันดะมาเดินเที่ยวที่นี่บ่อยๆ เวลาพวกเขาว่าง
"ไปกินข้าวกันเถอะ..ตอนพักกลางวันฉันรู้ว่านายยังไม่ได้กินข้าวหรอก" ราวี่ยิ้มให้
ทำไมถึงรู้ไปเสียทุกอย่างเลยนะ
คันดะได้แต่เดินตามไปเงียบๆ ไม่ยอมพูดอะไร เพราะถึงปฏิเสธไปก็รู้ดีว่าคงไม่มีค่าอะไร ก็มันรู้ไปหมดเลยนิ - -*
ในขณะที่ราวี่พาคันดะเดินไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยร้านค้าต่างๆ มากมาย ในขณะที่เดินผ่านร้านร้านหนึ่งที่ตัวร้านทำด้วยไม้
คันดะก็เหลือบไปเห็นของบางอย่างที่ตั้งอยู่ในตู้ในร้าน คันดะจำได้ว่าราวี่ชอบมาร้านนี้บ่อยมาก และทุกครั้งที่มาที่ร้านแห่งนี้
ราวี่ก็มักจะชอบมาดูของในร้านเสมอ แต่ก็ไม่เคยซื้อกลับไปสักที
ก็ไม่เคยนึกเหมือนกันว่าราวี่จะชอบของอะไรแบบนี้เหมือนกัน
ตุ๊กตาในกล่องไม้หอมสีน้ำตาลอ่อนที่ตั้งอยู่ในตู้กระจกหน้าเคานท์เตอร์ของร้านเขียนป้ายติดว่าเพิ่งนำเข้ามาขายวันนี้ แต่พอดูราคาคันดะก็รู้ได้ทันทีว่าตุ๊กตาในกล่องนี้คงนำเข้ามาจากต่างประเทศแน่ๆ ส่วนหนึ่งที่รู้เพราะตัวคันดะเองก็เป็นถึงลูกคุณหนูของตระกูล
ที่มีชื่อเสียงตระกูลหนึ่ง แต่ถึงจะเป็นลูกคุณหนูก็เถอะ..ยังไงคันดะเองก็ไม่ชอบใช้เงินเยอะๆ เหมือนกับลูกคุณหนูคนอื่นๆ
ภายในกล่องไม้มีตุ๊กตาอยู่สองตัว หนึ่งคือกระต่ายสีขาว อีกตัวคือแมวสีดำ ตัวก็ไม่เล็กไม่ใหญ่จนเกินไป วัสดุที่ใช้ทำก็ดูเหมือนว่า
จะเป็นของชั้นดีเสียด้วย นอกนั้นก็เป็นของเสริมต่างๆ ที่ทำให้กระเช้าดูดีขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นปุยนุ่นสีฟ้าที่ตุ๊กตาสองตัวนั่นทับอยู่
ห่อด้วยพลาสติกอย่างดี แล้วก็อะไรอื่นอีกจิปาถะ แต่ที่ว่าแพงนั่นคงจะเป็นราคาของกล่องไม้ที่เอาใส่ตุ๊กตาเสียมากกว่า
หนึ่งหมื่นห้าพันเยน เห็นแล้วแทบจะบ้า = =*
"มองอะไรอยู่เหรอยู?" ราวี่ถามหลังจากที่เห็นคันดะเอาแต่จ้องดูของในร้านนั้นไม่ยอมไปไหนเสียที
"อ๋อ..ยูชอบตุ๊กตาเหรอ..ไม่นึกนะว่ายูจะชอบอะไรแบบนี้" ราวี่พูดพลางหัวเราะ
"ก็เหมือนกับนายที่มาที่นี่ทีไรก็ชอบเอาแต่ดูเหมือนกันนั่นแหละ" คันดะพูดกลบเกลื่นใบหน้าที่ขึ้นสีเล็กน้อย
"ขอตัวเดี๋ยวนะ..เดี๋ยวออกมา"
พูดจบคันดะก็เดินเข้าไปในร้านนั้น โดยมีราวี่ยืนรออยู่ด้านนอกของร้าน อีกสิบนาทีต่อมาคันดะก็เดินออกมาจากร้านนั้น
"เข้าไปทำไมเหรอยู?"
"ดูของนิดหน่อย"
"เอาเถอะ..ฉันว่ายูไปกินข้าวก่อนดีกว่านะ..แล้วเดี๋ยวเราค่อยมาร้านนี้กัน"
คันดะพยักหน้าตอบ แล้วราวี่ก็พาคันดะเดินไปร้านอาหารแห่งหนึ่งที่อยู่ถัดจากร้านขายตุ๊กตาไปอีก 2 3 ร้าน เพราะราวี่กลัวว่า
ถ้าคันดะไม่ได้กินข้าว กลัวคันดะจะไม่สบาย นี่น่ะเหรอความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อน?
ภายในร้านอาหารแห่งนี้ เมื่อเข้าไปในร้าน แม้จะยังเป็นช่วงบ่าย แต่เมื่อเข้าไปในร้านกลับมืดสนิท มีเพียงแสงไฟอ่อนๆ ส่องลงมา
พอให้เห็นทางเดิน ภายในมีโต๊ะเก้าอี้ที่ดูเข้าชุดกัน และถูกประดับด้วยรูปภาพมากมาย ซึ่งดูเผินๆ ก็ไม่ต่อยต่างกับห้องแกลเลอรี่
สักเท่าไหร่ ราวี่เลือกห้องที่อยู่ด้านในสุดของร้าน เพราะเป็นห้องที่คันดะชอบ ดูเหมือนว่าห้องนี้จะหรูสุดในร้านแล้วมั้ง
ถึงแม้จะอยู่ในร้านแต่ก็ไม่ได้ร้อนอะไรมากมาย เพราะที่นี่เย็นเสมอ เมื่ออาหารถูกจัดบนโต๊ะ ทั้งสองก็ทานอาหารกันอย่างเงียบๆ
โดยที่มีราวี่กวนประสาทอยู่เป็นระยะ เพราะถ้าเงียบเกินไปมันก็ดูไม่ดี..วังเวงชอบกล - -*
ถึงจะได้อยู่ด้วยกันสองคนแล้ว แต่ราวี่ก็ยังไม่มีโอกาสที่จะได้บอกคำว่ารักให้กับคันดะอยู่ดี เพราะยังไม่กล้าพอที่จะบอกคำคำนั้น
คำคำเดียวที่อยากจะบอกคนตรงหน้ามาตลอดสามปีที่อยู่ด้วยกัน แต่ก็ยังบอกไม่ได้สักที
ไม่เคยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน อยากจะบอกคำคำนั้นให้คันดะได้รู้ แต่ก็มักถูกก้างมาขวางคอเป็นประจำอยู่สม่ำเสมอทุกครั้งไป
แต่คราวนี้ล่ะ? โอกาสที่ได้อยู่กับคันดะสองคนโดยไม่มีใคร ทำไมถึงไม่ยอมพูดออกไปกันล่ะ??
"..ยู.." คนถูกเรียกชื่อเงยหน้าขึ้นมามองผู้ที่เรียกชื่อของเขา หลังจากที่ทานข้าวเกือบเสร็จแล้ว
"มีอะไร?"
ราวี่นั่งเงียบไปอีก คันดะเองก็ได้แต่สงสัยว่าราวี่ต้องการที่จะพูดอะไรกับเขากันแน่ คันดะเองก็ไม่เข้าใจความต้องการของตนเองนัก
เขาเองก็รักราวี่มากแค่ไหน แต่ก็ยังปากแข็งไม่ยอมพูดคำว่ารักให้คนคนนั้นได้ยินเช่นกัน
คำว่ารักสำหรับคันดะนั้นหมายความว่าอย่าไรเจ้าตัวเองก็ไม่อาจรู้ แต่ที่รู้เพียงอย่างเดียวก็คือ..ตัวเขาเองรักราวี่มาก รักมากที่สุด
อยากจะบอกคำคำนั้นให้กับคนตรงหน้า แต่พูดไม่ออก ก็พูดไม่ออกกันทั้งสองคนนั่นแหละ
เพราะวางตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะพูดออกไปว่าอย่างไร ไม่รู้ว่าพูดออกไปแล้วอีกฝ่ายจะรับหรือไม่ กลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้วจะไม่ได้รับ..
คำตอบที่อยากจะฟังจากปากของอีกฝ่ายมากที่สุด
"เอ่อ..ไม่มีอะไรหรอก" ราวี่เอ่ยแก้เก้อ เพราะเจ้าตัวเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน
"กินเสร็จแล้วใช่มั๊ย?"
"เอ่อ..อือ" คันดะพยักหน้าตอบรับน้อยๆ ก่อนจะจ่ายเงินและเดินออกไปจากร้านอาหาร
..
..
เมื่อทั้งสองเดินเล่นกันไปเรื่อยๆ เวลาเองก็ผ่านไปเรื่อยๆ คนส่วนใหญ่มักจะบอกว่าเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ
มันก็ใช่อย่างที่พูด เพียงแต่ว่าราวี่กับคันดะใช้เวลาไปโน่นมานี่บ่อยๆ เลยไม่คิดว่าเวลาผ่านไปเร็ว เวลาก็ผ่านไปตามปกติ
ขณะนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว ถึงเวลาที่ทั้งสองจะต้องกลับบ้านเสียที แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังจะลับขอบฟ้าแทนที่ด้วยแสงจันทร์
ในขณะนั้นราวี่ก็พาคันดะไปนั่งที่พื้นหญ้าริมแม่น้ำที่ไหลผ่านแถบชานเมืองออกมาหน่อย
"..ราวี่..ฉันไปธุระเดี๋ยวได้มั๊ย?" คันดะเอ่ยถาม
"ได้สิ..ฉันรออยู่นี่แล้วกันนะ"
พูดจบคันดะก็ลุกขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปในตัวเมืองที่ตอนนี้เริ่มเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย โดยมีราวี่นอนอยู่บนผืนหญ้ารอคอย..
คันดะกลับไปที่ร้านตุ๊กตาแห่งนั้น กลับไปเพื่อเอาของสิ่งหนึ่ง...
"เอ่อ..ขอโทษนะครับ"
"มีอะไรจ๊ะ? " เจ้าของร้านหันมาถามคันดะที่ยืนอยู่หน้าเคานท์เตอร์
"ผมมาเอาของที่สั่งไว้เมื่อเช้าน่ะครับ"
"อ๋อ..หนูน่ะเอง..สักครู่นะจ๊ะ"
เจ้าของร้านเดินกลับเข้าไปที่หลังร้านเพื่อเอาของที่คันดะสั่งไว้ออกมา ไม่นานนักเจ้าของร้านก็เดินออกมาพร้อมกับกล่องไม้สีน้ำตาล
...กล่องไม้ใส่ตุ๊กตาสองตัวที่คันดะมองดูมันเมื่อเช้านั่นเอง...
คันดะรับมาพร้อมกับจ่ายเงินเจ้าของร้าน ก่อนจะรีบวิ่งออกมาเพราะคิดว่าปล่อยให้ราวี่คอยนานเกินไป เดี๋ยวหมอนั่นจะห่วงเอา
คันดะรีบวิ่งมาที่ที่ราวี่นอนรออยู่ ราวี่ที่เห็นคันดะวิ่งกลับมาก็ลุกขึ้นพร้อมกับถาม
"ไปไหนมาน่ะ..ทำไมช้าจัง? " ราวี่ถามพร้อมกับสังเกตใบหน้าของคันดะ
"ธุระน่ะ..ไม่มีอะไรหรอก"
"เหรอ..แล้วยูอยากกลับรึยังล่ะ? "
คันดะได้แต่ส่ายหน้าไปมา ราวี่ก้ได้แต่ยิ้มให้ ก่อนที่จะเกิดความเงียบขึ้นระหว่างคนทั้งสอง
..
..
".......ราวี่ / ยู..... " ทั้งสองเรียกชื่อของอีกฝ่ายพร้อมกัน ทำให้หน้าแดงทั้งคู่
"..นะ..นายมีอะไรก้พูดมาสิ" คันดะพูดพลางหลบหน้าราวี่ไปด้วย
"แล้ว..ยูอยากจะพูดอะไรล่ะ" ราวี่เองก็พูดติดขัดพอกัน
สายลมยามค่ำพัดพาเอาความหนาวเย็นมาให้ด้วย ความเงียบระหว่างทั้งสองมันดูอึดอัดเกินไป ไม่รู้ว่าเวลาผ่านพ้นไปนานเท่าไหร่
ทั้งสองได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น จนกระทั่งทั้งสองตัดสินใจพูดออกมาพร้อมกัน
..
..
..
..
..
..
"..........ฉันรักนาย... "
..
..
..
..
..
..
ในที่สุดคำพูดที่ทั้งสองอยากจะบอกให้แก่กันก็ถูกพูดขึ้นมา ทั้งราวี่ทั้งคันดะเงยหน้าขึ้นมองกันและกัน ไม่คิดว่าคำตอบที่ได้นั้น
จะเป็นคำตอบที่ทั้งสองหวังจะได้ยินจากปากของอีกฝ่าย
ราวี่ดึงร่างของอีกฝ่ายเข้ามากอดด้วยความดีใจ คันดะเองก็ยกมือขึ้นกอดตอบอ้อมกอดนั้นอย่างเต็มใจ ก่อนจะก้มใบหน้าหวาน
ซบลงกับอกของอีกฝ่าย ...ในที่สุดก็พูดออกไปแล้วสินะ...
"ฉันดีใจจังเลยยู.. " ราวี่พูดพร้อมกับผละไหล่ของคันดะให้ออกมา และมองหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังขึ้นสีน้อยๆ
ใบหน้านี้แหละที่ราวี่เฝ้ามองมาตลอด เฝ้ามองมาตลอดสามปี ในที่สุดเขาก็ได้คนที่เฝ้ามองมาครอง เขายิ้มอย่างดีใจ
คันดะเองก็ดีใจที่รู้ว่าราวี่เองก็รักเขาเหมือนกับที่เขารักราวี่มาก
".....ฉันมีของให้นาย... " คันดะพูดขึ้น
"อะไร?" ราวี่ถาม ก่อนที่คันดะจะล้วงมือเข้าไปหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
...ตุ๊กตากล่องนั้นเอง...
"สุขสันต์วันเกิดนะราวี่"
คันดะพูดขึ้น ก่อนจะยื่นกล่องตุ๊กตานั้นให้ ราวี่เห็นแบบนั้นจึงได้แต่ยืนนิ่ง ใบหน้าฉายแววความดีใจจนปิดไม่มิด
ก่อนจะรับกล่องนั้นมาและคว้าร่างของคันดะเข้ามากอดอีกครั้ง
..
..
..
...นายรู้หรือเปล่า ว่าคำที่ฉันต้องการฟังจากปากของนายมากที่สุดคืออะไร...
...ตอนนี้ฉันได้รับคำตอบที่ฉันต้องการฟังจากปากของนายแล้วล่ะ...
..
..
...ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไหร่ ไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไร...
...ฉันขอให้นายรู้ไว้ว่าฉันจะไม่ทิ้งนาย จะขออยู่เคียงข้างนาย และดูแลนายตลอดไป...
...ฉันรักนาย...
******
เหอๆๆ+ เป็นไงฮะฟิค
หวานเลี่ยนปานมดจะกิน - -*
ทีแรกไม่ได้กะจะให้ออกมาแบบนี้นะ
แต่อารมณ์พาไปน่ะ เหอๆ+
..
..
จะอัพบลีอกอีกทีสิ้นเดือนนี้นะจ้ะ
(วันเกิดตรู..เรื่องไรจะไม่อัพ - -*)
แล้วจะย้อนหลังวันเกิดของประธานด้วย
ปล. เดี๋ยวผมแต่งฟิคให้ท่านประธานเรื่องนึงละกัน 5 5 +
..
..
..
รักทุกคนที่เข้าบล๊อกจ้า >w<!!!
..
..
..
..
ครั้งหน้าก็เอาเพลงเดิมนี่แหละลง 5 5 5 +
edit @ 2007/08/12 16:52:12
